Na regen komt zonneschijn

Een maand is verstreken, twee te gaan. Tot dusver was mijn verblijf in Tanzania geen succes aangezien de organisatie waar ik verbleef niet zo eerlijk was als gedacht. Vijf van de zes kinderen waren helemaal geen wees en daarbovenop was er zelfs eentje de neef van de oprichter. De kinderen kregen er geen ontbijt en moesten wachten tot de middag om iets in hun maag te stompen. Het gevolg was dat sommige kinderen na hun middagdutje stiekem een lepel uit de suikerpot namen.

De ‘ngo’ beschikte niet over een certificaat van registratie, laat staan een eigen bankrekening. De baas gebruikte zijn persoonlijke bankrekening voor het weeshuis, wat natuurlijk vragen oproept. Voorgaande vrijwilligers hadden de baas al attent gemaakt op deze feiten en zijn antwoord luidde: ‘I am working on it’. Dit neemt letterlijk een dag in beslag en het kost hem niets. De geloofwaardigheid van deze organisatie zakte diep onder het vriespunt terwijl ik nagenoeg mijn kookpunt bereikte.

Er zijn nog tal van andere zaken die ‘not done’ waren. Deze praktijken zorgden ervoor dat mijn humeur en mijn positief beeld van dit land een flinke dreun kregen. Na twee zware weken ben ik uiteindelijk bij een nieuwe organisatie beland, Tuchifo (Tumaini Children Foundation). Nadat ze mijn ervaring bij de valse ngo vernamen hebben ze me met open armen ontvangen. Moesten ze er niet zijn geweest zou ik mijn avontuur hebben stopgezet. Niet zo veel zin om oplichters te steunen.

Tuchifo is een erkende organisatie die onderdak biedt aan zo’n 55 kinderen, plus 78 kinderen die zich op internaat bevinden. Tuchifo zet zich in voor weeskinderen, kinderen die misbruikt worden en kinderen die lijden aan de ziekte HIV/AIDS. Ongeveer tien kinderen zijn ‘besmet’, de jongste is amper vier jaar. De levensverwachting voor deze kinderen ligt bijzonder laag aangezien er onvoldoende middelen zijn tegen deze ziekte. Het is hier dan ook enorme taboe, net zoals homoseksualiteit.

Kinderen met HIV/AIDS worden uitgesloten en uitgelachen terwijl ze helemaal niet hebben gekozen voor deze aandoening. Ze worden niet geaccepteerd in de maatschappij, al is er hierin een lichte evolutie. Tuchifo maakt aan al zijn kinderen duidelijk wat de ziekte inhoudt en dat ze niet anders zijn. Homoseksualiteit daarentegen is een verboden gespreksonderwerp en personen die homoseksueel zijn worden op een verbrandingsstapel gegooid of moeten zonder pardon naar de gevangenis.

Het complex waar de kinderen verblijven is zo groot als drie voetbalvelden. Het is er proper, goede accommodatie, de kinderen worden goed gesteund op school en er is gevarieerd eten. Door de aanhoudende droogte stijgt de prijs van voedsel zeer snel. Het regenseizoen is hier twee weken van start, maar het heeft er misschien amper vier dagen geregend (nog geen twintig minuten per dag). Dit zorgt ervoor dat de oogst van de plaatselijke boeren zal uitdraaien op een catastrofe.

De organisatie is net verhuisd naar een groter complex waar de kinderen meer speelruimte hebben. Op dit moment zijn we bezig met het aanleggen van een voetbal- en basketbalveld. We zouden ook graag voetbalvelden willen aanleggen in scholen. Er zijn tal van andere projecten: melkprogramma voor de kinderen (280 EUR per maand), aankoop van bonen en maïs (nog ongeveer 3000 EUR voor dit jaar) en een dringende operatie voor Norah (7 jaar) die lijdt aan waterhoofd (nog 2000 EUR).

Voor meer informatie over Tuchifo kan je terecht op http://www.tuchifo-belgium.org/wordpress. Via deze website kan je ook giften doen om bovenstaande projecten te steunen. Hier mag je zeker zijn dat je geld écht goed besteed zal worden! Ondanks de slechte eerste ervaring met dit land hoop ik op een goede afloop. Het doel is en blijft om de twee maanden uit te doen, al slaat de verveling vaak toe. Mijn familie en de kinderen hier helpen me om de moed erin te houden. Na regen komt, hopelijk, zonneschijn.

Aangezien ik twee weken niets heb geschreven, simpelweg omdat mijn hoofd er niet naar stond, zal er snel een nieuwe publicatie verschijnen. Ik wens jullie allen een prettig weekend toe!

One love!

Gevangen in eigen land

Beste vrienden,

Mijn verblijf in Tanzania is momenteel een rollercoaster van emoties. Het gemis naar thuis is enorm. Het gemis naar vlees, cornflakes, koeken… We mogen ons in Europa gelukkig prijzen met al dat eten. Het eten dat ik hier voorgeschoteld krijg is elke dag hetzelfde: brood, pasta, maïs, rijst, groenten of bonen. Veel bonen. De rijst is er niet van de bovenste plank, elke keer weer voor het koken moet het worden schoongemaakt. Er zitten namelijk enorm veel kleine mieren en wormen in, smakelijk…

Voorzieningen zoals elektriciteit en water zijn er ondermaats. Elektriciteit valt minstens één keer per dag uit. Warm water bestaat hier niet, drinkbaar kraantjeswater evenmin. Kraantjeswater barst hier van de bacteriën en onzuiverheden. Vaak hebben mensen hier geen keus en zijn ze wel verplicht van dat water te drinken, net zoals ik. Naast water drink ik veel gemberthee, perfect om me tot rust te brengen als dat nodig is. Ook krijg ik eenmaal per week een Cola, waarvan ik dan heel hard geniet!

Het is moeilijk om je aan te passen aan een andere cultuur, een andere leefwereld, waarvan je weet dat ze u als rijke westerling zien. Om het ‘cru’ te zeggen, ze zijn hier enkel uit op je geld. Zo kost een cola voor een inwoner 600 shillings, wat overeenkomt met 30 cent. Voor een ‘mzungu’, een blanke, stijgt de prijs naar 4000 shillings, zo’n twee euro. Hierdoor trek ik alles in twijfel van wat me er wordt verteld. Het zet me aan te nadenken. Zo besef ik dat vaak niet alles lijkt hoe het écht is.

Geasfalteerde wegen zijn bij ons de normaalste zaak van de wereld, hier zie je het nauwelijks. De talrijke busjes die dienen als taxi’s, en bovendien roekeloos rijden, doen ontzettend veel stof opwaaien. Gezond kan dit voor de naastgelegen huisjes en winkels niet zijn. Een ander populair vervoermiddel zijn ‘pikkie pikkies’, bij ons gekend als brommers. Op elke hoek van de straat zie je ze. Hopeloos aan het wachten, met hun ‘pikkie pikkie’ in de hand, tot ze iemand mogen vervoeren voor 1 symbolische dollar. Die ene dollar lijkt niets, maar hier kan je er al meteen drie cola’s mee kopen.

Vele mensen wonen in een huis dat is gebouwd uit ijzeren platen of simpelweg uit aarde en hout. Huizen zoals bij ons zijn in opbouw, maar zijn lang niet voor alle mensen betaalbaar. Sommige van deze huizen worden dan maar voor de helft gebouwd, vaak zonder dak, omdat men geld te kort komt. Het belang van recyclage voor het milieu is ons in Europa ondertussen duidelijk geworden. Waar ik me bevind kennen ze zelfs geen vuilniszakken, ze verbranden al het afval. Als ik hen duidelijk probeer te maken dat het schadelijk is voor het milieu lachen ze het weg…

Het ontwikkelingsproces van het land verloopt zeer langzaam. Dit kan een verklaring zijn waarom zoveel mensen hier beslissen uit het leven te stappen. Op de lijst van zelfdoding doet Tanzania het met een achtste plaats zeer slecht. Vele mensen hebben de hoop op een betere toekomst al opgegeven. De omstandigheden waarin ze moeten leven drijft sommigen tot wanhoop. Persoonlijke groeimogelijkheden in een ontwikkelingsland zijn bijzonders schaars. Mensen zien geen uitweg voor hun situatie, voor hen komt er geen einde aan de tunnel.

Dagelijks ziet de plaatselijke bevolking hoe 4×4’s met blanke mensen voorbijrijden op weg naar een nationaal park. Het contrast tussen arm en rijk wordt zo bijzonder hard bloot gelegd. Zowat de hele plaatselijke bevolking heeft nog nooit een safari, in hun eigen nationale parken, kunnen beleven. Ze zitten gevangen in hun eigen land. Vele mensen vertellen me dat ze een ander leven willen leiden, ‘een leven zoals bij u in Europa’.

Ondanks het trage ontwikkelingsproces en alles wat er maar kan mislopen behouden de kinderen hun glimlach. De schaarste aan middelen zorgt ervoor dat kinderen hier creatief moeten zijn. Zo maken ze van takken een ladder of zelfs een wagen die ze dan vooruit duwen met een ijzeren draad die ze ergens hebben gevonden. Medailles maken ze met papier en een simpel koordje. Dit soort zaken doen je beseffen dat je weinig middelen nodig hebt om gelukkig in het leven staan.

Zoals je kan lezen is er nog heel veel werk voor de boeg, waar zelfs ik wanhopig van word soms. Het makkelijkste dat ik kan doen is opgeven en naar huis keren, maar dan zou ik mezelf teleurstellen. Mijn passie en doorzettingsvermogen zullen me helpen iets te verwezenlijken voor de maatschappij.

Ik wens jullie allen een productieve en liefdevolle dag toe, one love!

Mathias xxx

Help mee een betere leefomgeving te creëren voor kinderen in Tanzania

Afrika staat bekent als het primitieve continent waar armoede en geweld overheersen. Gedurende drie maanden dompel ik me onder in de wereld van weeskinderen om te voelen hoe het leven er echt is.

Tijdens mijn verblijf hoop ik, samen met u, een verschil te maken voor de maatschappij. In België, en in Europa in het algemeen, staan we niet vaak stil bij de harde realiteit die mensen hier moeten doorstaan. Zaken zoals wasmachines, televisie en wc-papier kennen ze hier niet. Sommige kinderen hebben amper twee paar sokken: een paar voor school, het ander paar om naar de kerk te gaan. Elektriciteit kan er geregeld uitvallen, net zoals er vaak geen stromend water is om te douchen.

Tanzania is één van de beter ontwikkelde landen in de regio, desondanks is er nog veel werk te verrichten. Tabasamu Childcare Center (TCC) is ontstaan in 2015 om maatschappelijke problemen, zoals kindermishandeling, in het land tegen te gaan. Deze non-profit organisatie dient als weeshuis én dagopvangcentrum voor straatkinderen. Het doel is om zoveel mogelijk kinderen van de straat te halen en ze naar school te sturen zodat ze kunnen genieten van een basisopleiding. Momenteel huurt TCC nog een huis, maar in de toekomst hoopt het over zijn eigen land en gebouw te beschikken. Voor meer informatie over de activiteiten van TCC kan je terecht op www.tabasamuorphanage.com.

Gedurende drie maanden ga ik intensief op zoek naar sponsors die mee willen werken aan een betere toekomst voor de kinderen. Aan de hand van foto’s en video’s wil ik de wereld tonen hoe het leven hier in elkaar zit. Ik wil mensen tonen in wat voor omstandigheden de mensen hier moeten (over)leven. Voor wekelijks nieuws vanuit Arusha kan je terecht op www.facebook.com/tccarusha of op mijn persoonlijke blog https://forabetterfutureweb.wordpress.com.

Via deze weg hoop ik geld in te zamelen om een busje te kopen waarmee de kinderen naar school worden gebracht. De school bevindt zich ver weg van het weeshuis en de kinderen kunnen er niet zelfstandig naartoe gaan. Het openbaar vervoer is hier voor de plaatselijke bevolking enorm duur dus blijft de medewerkster, die de kinderen vergezelt, op school. Er is namelijk geen geld om steeds heen en weer te reizen. Dit vergt enorm veel tijd en energie van de medewerksters, vandaar dat een schoolbusje een enorme investering zou zijn. Een dergelijk busje kost tussen de 5000 en 7000 euro. Het geld zal daarnaast ook dienen om eten te kunnen kopen, de huur te kunnen betalen.

Eender welk bedrag is welkom. Vijf euro stelt in België misschien niet zo veel voor, maar hier zorgt het voor een wereld van verschil. Ik hoop dat we allemaal samen na drie maanden een mooi bedrag kunnen schenken aan dit weeshuis. Als u geen geld wil/kan doneren mag u altijd kleren, schoenen, speelgoed of andere zaken opsturen naar mijn thuis. Het adres zal ik u dan in privé meegeven. De verzamelde spullen zullen we na drie maanden opsturen. Om geld in te zamelen kunnen we ook altijd evenementen organiseren, dus wie hier ideetjes rond heeft mag het me laten weten.

Bij elk bedrag of geschenk dat je opstuurt bezorg je de kinderen een gigantische glimlach. Samen kunnen we hier een verschil maken, toon aan de Tanzaniaanse bevolking dat Belgen mensen zijn met een ziel en een hart. Donaties gebeuren op de volgende link: https://www.crowdrise.com/help-mee-een-betere-leefomgeving-te-creren-voor-kinderen-in-tanzania. Ik reken op jullie!

De reden voor mijn vlucht naar Tanzania

Beste vrienden,

Wat je nu te lezen krijgt is heel persoonlijk, maar toch wil ik het met iedereen delen. Ik vraag geen medelijden of wat dan ook. Ik wil enkel mijn verhaal delen omdat ik er zeker van ben dat vele anderen hetzelfde ervaren. Dit is dus nog geen verslag van mijn verblijf in Tanzania, maar wel de reden waarom ik hier naartoe ben gekomen. Reisverslagen zullen de komende dagen volgen.

Vele mensen vragen zich af hoe ik op dit idee ben gekomen. Wel, mijn motivatie om aan dit schooljaar te beginnen was beneden alle peil. Ik heb het welgeteld één maand volgehouden totdat ik er de brui aan heb gegeven. Tijdens het nemen van mijn douche, en het beluisteren van het liedje ‘DKR – Booba’, ben ik op het idee gekomen een sabbatjaar in te lassen en naar Afrika te trekken. Jaren aan een stuk lig ik met mezelf in de knoop. De zin van het leven was verdwenen. Ik dacht dan dat het beter was zelf iets te ondernemen dan tegen je goesting op de schoolbanken te gaan zitten.

Deze reis zie ik dus als een sprong in het onbekende waar ik op zoek ga naar mezelf. Gedurende drie maanden ga ik proberen mijn persoonlijke waarden te herontdekken. Éen van die waarden zijn mijn ouders, mijn familie. Jarenlang heb ik dierbare mensen uit mijn omgeving gekwetst, belogen en bestolen. Om hier een eind aan te maken heb ik besloten deze reis te ondernemen. Natuurlijk ben ik hier niet enkel voor eigenbelang. Na jarenlang zelf hulp te hebben gekregen wil ik nu hulpverlenen.

Als puber heb ik veel kopzorgen bezorgd aan mijn ouders: weglopen van thuis, weggestuurd worden van school, verslaafd geraakt aan drugs met stelen als gevolg en zo kan ik nog een tijdje blijven doorgaan. Door al die jaren heen zijn ze me steeds blijven steunen en hebben ze altijd achter oplossingen gezocht. Onvoorwaardelijke liefde noemt men dat. Hiervoor zal ik hen nooit genoeg kunnen bedanken. Nu is het aan mij om hen die verloren liefde terug te geven.

Vaak stel ik me de volgende vragen: ‘wie ben ik nu juist?’, ‘wat is mijn doel?’, ‘wat wil ik bereiken in mijn leven?’. Tijdens deze reis hoop ik een antwoord te vinden op al die vragen. Ik ben mezelf verloren in een maatschappij waar alles om geld en succes draait. In Europa leven we in een fantasiewereld waar we opkijken naar sterren. We zien hen als rolmodellen, als een ideaal. We willen hetzelfde bezitten als hen, ook al kunnen we ons dat niet veroorloven. In deze fantasiewereld verliezen veel mensen zich, mezelf inbegrepen.

Wat kan je ertegen doen? Wees bewust van de leefwereld waarin je je bevindt. Jezelf appreciëren en de essentie van het leven begrijpen zijn fundamentele bouwstenen voor een gelukkig leven. Doe geen zaken met de gedachte ‘wat gaan de mensen nu wel niet van me denken’. Als je iets deelt op sociale media doe dat dan voor jezelf, niet voor de ‘likes’. Je geluk mag niet afhangen van een aantal ‘likes’, jij moet je geluk zelf opzoeken en je eigen pad volgen. Het is normaal als je soms eens buiten de lijntjes van je pad kleurt, daardoor groeien mensen. Weet dat er geen perfect pad bestaat.

Om af te sluiten heb ik nog één vraag voor jullie om over na te denken. In Europa beschikken we over tal van zaken die we in feite helemaal niet nodig hebben. Zoals de ‘Apple-watch’ of zelfrijdende auto’s. Dit zijn gadgets die deel uit maken van onze ontwikkeling, maar zorgt deze ‘over-ontwikkeling’ niet voor zelfvernietiging?

One love!

Mathias xxx