Gevangen in eigen land

Beste vrienden,

Mijn verblijf in Tanzania is momenteel een rollercoaster van emoties. Het gemis naar thuis is enorm. Het gemis naar vlees, cornflakes, koeken… We mogen ons in Europa gelukkig prijzen met al dat eten. Het eten dat ik hier voorgeschoteld krijg is elke dag hetzelfde: brood, pasta, maïs, rijst, groenten of bonen. Veel bonen. De rijst is er niet van de bovenste plank, elke keer weer voor het koken moet het worden schoongemaakt. Er zitten namelijk enorm veel kleine mieren en wormen in, smakelijk…

Voorzieningen zoals elektriciteit en water zijn er ondermaats. Elektriciteit valt minstens één keer per dag uit. Warm water bestaat hier niet, drinkbaar kraantjeswater evenmin. Kraantjeswater barst hier van de bacteriën en onzuiverheden. Vaak hebben mensen hier geen keus en zijn ze wel verplicht van dat water te drinken, net zoals ik. Naast water drink ik veel gemberthee, perfect om me tot rust te brengen als dat nodig is. Ook krijg ik eenmaal per week een Cola, waarvan ik dan heel hard geniet!

Het is moeilijk om je aan te passen aan een andere cultuur, een andere leefwereld, waarvan je weet dat ze u als rijke westerling zien. Om het ‘cru’ te zeggen, ze zijn hier enkel uit op je geld. Zo kost een cola voor een inwoner 600 shillings, wat overeenkomt met 30 cent. Voor een ‘mzungu’, een blanke, stijgt de prijs naar 4000 shillings, zo’n twee euro. Hierdoor trek ik alles in twijfel van wat me er wordt verteld. Het zet me aan te nadenken. Zo besef ik dat vaak niet alles lijkt hoe het écht is.

Geasfalteerde wegen zijn bij ons de normaalste zaak van de wereld, hier zie je het nauwelijks. De talrijke busjes die dienen als taxi’s, en bovendien roekeloos rijden, doen ontzettend veel stof opwaaien. Gezond kan dit voor de naastgelegen huisjes en winkels niet zijn. Een ander populair vervoermiddel zijn ‘pikkie pikkies’, bij ons gekend als brommers. Op elke hoek van de straat zie je ze. Hopeloos aan het wachten, met hun ‘pikkie pikkie’ in de hand, tot ze iemand mogen vervoeren voor 1 symbolische dollar. Die ene dollar lijkt niets, maar hier kan je er al meteen drie cola’s mee kopen.

Vele mensen wonen in een huis dat is gebouwd uit ijzeren platen of simpelweg uit aarde en hout. Huizen zoals bij ons zijn in opbouw, maar zijn lang niet voor alle mensen betaalbaar. Sommige van deze huizen worden dan maar voor de helft gebouwd, vaak zonder dak, omdat men geld te kort komt. Het belang van recyclage voor het milieu is ons in Europa ondertussen duidelijk geworden. Waar ik me bevind kennen ze zelfs geen vuilniszakken, ze verbranden al het afval. Als ik hen duidelijk probeer te maken dat het schadelijk is voor het milieu lachen ze het weg…

Het ontwikkelingsproces van het land verloopt zeer langzaam. Dit kan een verklaring zijn waarom zoveel mensen hier beslissen uit het leven te stappen. Op de lijst van zelfdoding doet Tanzania het met een achtste plaats zeer slecht. Vele mensen hebben de hoop op een betere toekomst al opgegeven. De omstandigheden waarin ze moeten leven drijft sommigen tot wanhoop. Persoonlijke groeimogelijkheden in een ontwikkelingsland zijn bijzonders schaars. Mensen zien geen uitweg voor hun situatie, voor hen komt er geen einde aan de tunnel.

Dagelijks ziet de plaatselijke bevolking hoe 4×4’s met blanke mensen voorbijrijden op weg naar een nationaal park. Het contrast tussen arm en rijk wordt zo bijzonder hard bloot gelegd. Zowat de hele plaatselijke bevolking heeft nog nooit een safari, in hun eigen nationale parken, kunnen beleven. Ze zitten gevangen in hun eigen land. Vele mensen vertellen me dat ze een ander leven willen leiden, ‘een leven zoals bij u in Europa’.

Ondanks het trage ontwikkelingsproces en alles wat er maar kan mislopen behouden de kinderen hun glimlach. De schaarste aan middelen zorgt ervoor dat kinderen hier creatief moeten zijn. Zo maken ze van takken een ladder of zelfs een wagen die ze dan vooruit duwen met een ijzeren draad die ze ergens hebben gevonden. Medailles maken ze met papier en een simpel koordje. Dit soort zaken doen je beseffen dat je weinig middelen nodig hebt om gelukkig in het leven staan.

Zoals je kan lezen is er nog heel veel werk voor de boeg, waar zelfs ik wanhopig van word soms. Het makkelijkste dat ik kan doen is opgeven en naar huis keren, maar dan zou ik mezelf teleurstellen. Mijn passie en doorzettingsvermogen zullen me helpen iets te verwezenlijken voor de maatschappij.

Ik wens jullie allen een productieve en liefdevolle dag toe, one love!

Mathias xxx

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s